Waarom bestaat onzekerheid nog?

Iedereen wordt geboren met dezelfde dosis zelfvertrouwen. Bij de een stijgt het zelfvertrouwen en bij de ander daalt het.
Maar er zijn miljarden tips om je zelfvertrouwen weer op peil te krijgen, als je op google intikt 'zelfvertrouwen' krijg je pagina's vol sites met informatie en tests.

Wat ik mij dan afvraag, hoe komt het dat er toch zoveel meiden zijn met weinig zelfvertrouwen?

Als je al die artikels leest, inclusief mijn blog, ga je toch vanzelf geloven dat iedereen evenveel vertrouwen in zichzelf kan hebben?
Je gelooft dan toch vanzelf dat ook jíj veranderen kunt? Minder onzeker kan zijn?

Of het een kwestie is van luiheid, weet ik niet.
Maar ik geloof al die artikeltjes en ik geloof mijzelf ook: iedereen kan zeker zijn, iedereen kan gelukkig zijn.
Het feit dat dat bij lange na niet zo is maakt het wel wat vreemd, zie ik het allemaal iets te positief in?

Maar dan kijk ik naar mijzelf.
Een paar jaar geleden telde ik de dagen af dat ik niet meer naar school hoefde, dat we zomervakantie hadden. Sterker nog: elke dag telde ik de uren af voordat we naar huis konden.
Elke ochtend maakte ik ruzie omdat ik niet naar school toe wilde, ik schaamde me voor mijzelf, vond me lelijk en wilde niet weg.
Hoeveel uren ik mezelf huilend thuis bevond weet ik niet, maar dat waren er veel.
Want waarom leefde ik eigenlijk?

Tot ik besloot dat het anders moest.
Dit kon niet de bedoeling zijn!

Ik probeerde altijd al positief te zijn, maar gebeurde er weer eens iets niet leuks, liet ik mij meeslepen in de negativiteit: want wat had ik het toch zwaar!

En vanaf die dag ben ik positief gebleven. Nu kan ik niet zeggen dat ik elke dag voor 100 procent vrolijk ben en positief, iedereen heeft wel eens een dipje.
Maar in grote lijnen ben ik erg vooruit gegaan.
Ik ga meestal met plezier naar school en ik heb mijzelf geaccepteerd.

En deze jaren zijn zwaar. Heel zwaar. Ik zou nooit opnieuw terug willen naar vier jaar geleden, maar ik heb er onwijs veel van geleerd.
Van die dagen waarop ik echt niet meer wilde, heb ik nu nog steeds, maar dan kijk ik er met een positieve kant naar.
En dat werkt verdomd goed.

Ik ben een sterker persoon geworden en dat allemaal dankzij mezelf.

Mensen vragen vaak hoe het kan dat ik altijd zo positief ben.
'Ben jij dan nooit eens boos?' hoor ik vaak genoeg.
Het is leuk om te horen, maar anderzijds ook totale onzin. Natuurlijk ben ik niet altijd vrolijk.
En iedereen kan zo'n positieve persoon zijn als ik, dié wilskracht heeft iedereen in zich.

Ben ik gelukkig? Absoluut.

En ieder onzeker ongelukkig persoontje moet de wilskracht vinden te willen veranderen.
Waarom onzeker zijn als dat niet nodig is? Waarom ongelukkig zijn?

Hiermee bedoel ik: ben je niet gelukkig, weet dan dat het anders kan.
Het kan ook goed gaan, je kan je happy voelen.

En dit verhaal is om je dat te laten geloven, als je het even niet meer ziet zitten, lees dit verhaal dan en je weet dat het echt bestaat.
Je eigen kracht, je eigen motor díe moet je vinden en gebruiken.

Dan zul je zien, ook jij kunt het leven leiden dat je zo graag zou willen.
En deze blog wil je daarbij helpen, ík wil je daarbij helpen. Omdat ik er ongelukkig van wordt als ik achter het internet zit en zoveel meiden zie die problemen hebben met zichzelf.

Wij kunnen elkaar helpen,
en daarom wil ik jullie vragen jullie ervaringen (positieve en negatieve) naar mij te mailen.
Of kijk eens tussen de andere 'opdrachten' onder het label 'jullie inbreng voor op mijn blog'.
Want naast mijn eigen tips, verhalen en de vraag-antwoord rubriek, zijn persoonlijke verhalen en ervaringen van anderen heel fijn om te lezen, dat kan deze blog uitbreiden en ik hoop ook veel meiden helpen!

Stuur dus vooral een mail naar zelfvertrouwenverzekerd@hotmail.com als je vol inspiratie zit.
En dan zie je jouw bericht vanzelf verschijnen op deze blog!


Heel veel liefs,

zelfvertrouwenverzekerd@hotmail.com